Tenslotte nog wat reacties van een CMTC-patiënt vanuit de jeugd.

"Vroeger praatte ik er niet zo veel over met mijn ouders maar nu veel meer. Als mensen vroegen naar mijn blauwe plekken, vertelde ik gewoon dat ik een bloedvatenziekte heb, dat het niets ergs is en dat ik er gewoon oud mee kan worden. Het meest vervelend vond ik dat ik daardoor niet met sportevenementen kon meedoen (zoals de Avondvierdaagse), vooral als ik hoorde hoe leuk het was geweest. Ik moest er dan ook wel eens om huilen. Nu denk ik: iedereen heeft wel iets waar hij/zij niet tevreden over is. 'So be it'. Maar met bepaalde kleding moet ik toch wel rekening houden met mijn aangedane been en daar baal ik wel eens van. Toch heb ik nooit gemerkt dat ik niet werd geaccepteerd door familie en vrienden al werden er wel eens vervelende opmerkingen gemaakt door omstanders.
Ik herinner mij een situatie in groep 7 toen alle kinderen naar de bibliotheek moesten lopen en ik op de fiets ging omdat dat minder belastend was voor mijn been. Ik werd toen gepest door de andere leerlingen. De leraar heeft toen uitgelegd waarom ik op de fiets ging en daarna heeft een aantal leerlingen excuses aangeboden.
Nu kan ik er goed over praten als ik daar behoefte aan heb, vooral met mijn ouders."

Tijdens één van onze ledenvergaderingen in de USA heeft ook een jonge dame uit Canada haar verhaal gedaan in de vorm van een presentatie. Onderstaand de presentatie.

Files:
Presentation Katie USA 2012 HOT
Date 2012-11-19 21:02:02 File Size 3.46 MB Download 1.657 Download